Picnic at Hanging Rock S01E02: Episode Two
Goedemorgen, meisjes. - Goedemorgen, Mrs Appleyard.
Een aantal van jullie metgezellen, Irma Leopold, Marion Quade...
Miranda Reid...
en jullie arme, lieve lerares, Miss McCraw...
zijn verdwaald op Mount Diogenes.
Er is een zoektocht op gang gezet om ze te vinden.
Edith Horton is in de gastenkamer aan het herstellen. Ze mag niet gestoord worden.
Ik heb besloten dat jullie deze ochtend mogen rusten.
Na het ontbijt gaan jullie meteen naar jullie kamer.
Jullie mogen dan gaan lezen.
Of naaien.
Maar jullie mogen je ouders niet bezorgd maken door brieven naar huis te schrijven.
Begrepen? - Ja, Mrs Appleyard.
Heren, de meisjes hebben de hele nacht hier doorgebracht. Ze zullen bang zijn.
Dus als we ze vinden, wees dan voorzichtig.
Miss McCraw.
Irma. - Miss Leopold.
Miranda.
Dit is de neef van de kolonel, de weledele Michael Fitzhubert.
Hoe gaat het met u? Noem me maar Mike.
Jullie waren hier gisteren. - Ja, de meisjes liepen langs ons.
Ja, ik heb ze gevolgd, maar niet ver.
Waarom? - Dat weet ik niet.
Ze waren zo vastbesloten, alsof ze op een missie waren.
En de leider, ze was compleet in haar element.
Het was prachtig om haar te zien. Maar toen waren ze plotseling...
verdwenen.
Je ogen kunnen je in de wildernis voor de gek houden.
Ik weet wat ik zag.
Laat het maar aan de lokale bevolking over, meneer.
Met dit soort zaken heb je niet veel aan de betere stand.
Wat is dat? Kijk. Die zwarte heeft iets gevonden. Vraag hem wat het is.
Ik heb geen les nodig in politiewerk...
en als u per se mee moet, blijf dan bij de rand weg.
Ik heb geen tijd om u ook nog te redden.
Ze gebruiken deze plek voor inwijdingen, heb ik gehoord. Van jongen naar man, en zo.
Die meiden zijn nu al opgevreten en uitgescheten.
Dat soort praat is niet nodig. Het zijn dames. Toon respect.
Tom, sluit alle poorten, ook de zijpoort. We hebben geen nieuwsgierige aagjes nodig...
die hun neus in schoolzaken steken.
Pardon, mevrouw, maar er wordt vandaag vlees geleverd.
Mr Whitehead, u werkt vandaag bij de hoofdpoort...
zodat u de slagerskar kunt horen. - Ja, mevrouw.
Jullie kunnen gaan.
Sluit elk raam. Doe elke deur op slot.
Als dit een grap is zal het ernstige gevolgen hebben.
Zoiets zou Greta nooit doen.
Greta McCraw is zowel rationeel, als betrouwbaar...
zeldzame karaktereigenschappen bij een vrouw.
Ze heeft daar waarschijnlijk de hele nacht naar ze gezocht.
Ik huiver als ik daaraan denk. Laten we uitzoeken waarom Edith schreeuwde.
Ga zitten.
Vertel ons wat er precies is gebeurd.
Mijn stukje taart was het kleinst, dus kreeg ik een stukje van Myrtle.
Ga verder.
Ik had nog nooit twee hele stukken gehad. - Het was een mooie taart, hé?
Er zaten vliegen op.
Miss McCraw zei dat we eigenlijk naar het Bendigo Museum hadden moeten gaan.
Hebben jij en de andere meisjes geprobeerd om de Hanging Rock te beklimmen?
Ze dwongen me.
En wat gebeurde er toen? - Mijn buik deed pijn. Ik viel in slaap.
Het is waar. We vielen allemaal in slaap.
En toen lieten ze me daar achter. - Waar zijn de anderen heen gegaan?
Vertel, Edith. - Ze lieten me daar helemaal alleen achter.
Heeft u het aan mijn moeder verteld? Ik wil mijn moeder.
Ze heeft een zonnesteek. Ze moet weer bij zinnen komen.
Blijf doorlopen, heren.
Wat is er? - Het wordt al laat.
Dit gebeurde gisteren ook al.
Een verstoring van het magnetische veld.
De zwarten blijven hier niet als het donker wordt.
Waarom niet? - Ze geloven dat het hier spookt. Toch, Joe?
Hij kan je bespringen. Dan zit die geest in jou.
Welke geest? - We gaan morgen bij zonsopgang verder.
Als je nog een dag langer mee kan helpen, kom dan.
Ga slapen, Edith.
Twee dagen vermist.
Toen u daar aankwam, waren er toen anderen? - Alleen de Fitzhuberts...
en de twee ruiters. - Twee ruiters?
Ze hadden geen manieren.
Hoe bedoelt u? - Ze staarden naar de meisjes.
Ze droegen vreemde hoeden.
De mode van een vervlogen tijd. - Waarom heeft u me dit niet eerder verteld?
Ze gingen weg toen wij aankwamen.
Meisjes?
Dus u zat de gehele tijd op die plek? U bent niet eens naar de toilet gegaan?
Mrs Fitzhubert en ik zijn net kamelen, we houden onze plas op.
Zoals ik al zei, ik was aan het lezen.
Misschien ben ik een paar minuten weggedommeld, maar niet meer dan dat.
Hoelang was Mr Fitzhubert op de rots, denkt u?
Geen idee. - Kom op.
Eén uur? Drie uur? Twee dagen?
Toen u bij de picknickplaats aankwam, was er toen iemand anders?
Er stonden twee paarden vastgebonden. Veedrijverspaarden. Mooie exemplaren.
Een kastanjebruine en een roodbruine. - En de ruiters?
Ik herinner me niet dat ik ze gezien heb.
Kunnen die twee ruiters de meisjes bang hebben gemaakt?
Nee, het was een feestelijke picknick.
Ik ben van mening dat ze van de rots zijn afgedaald en zijn verdwaald...
Ik wil feiten, geen meningen. Die lossen deze zaak niet op.
Sinds wanneer is dit een zaak geworden?
Als we ze niet vóór het weekend vinden... - Ga er dan weer heen.
Ik heb nog een paar vragen. - Vind ze en wel nu meteen.
Er is maar één vraag: Waar zijn ze?
Drie dagen vermist
Kolonel Fitzhubert was zo aardig om ons zijn beste jachthond uit te lenen.
Van Miss Irma. Van Miss Miranda.
Van Miss Marion. Van Miss McCraw. Ruik maar.
Kom hier, jongen. Kom op, daar gaan we.
Zitten.
Wat heeft hij daar?
Ik wilde het u geven. - Waarom deed u dat gisteren niet?
Ik wilde niet beschuldigd worden. - Waarvan?
We verspillen onze tijd. - Ga zitten, Mr Fitzhubert.
Heeft u ooit de verhalen van Sherlock Holmes gelezen?
De wetenschap? De nieuwe wereld? Het zal het politiewerk gaan veranderen.
Iedereen is gelijk in de ogen van de wetenschap: rijk, arm, plebs, adel.
Ze hebben hier iets dat ze de 'Bush telegraph' noemen.
Ik ben in Melbourne geboren, een man uit de stad, net als u...
maar mijn vrouw komt hier vandaan.
En via de Bush telegraph hoorde ze dat u in de problemen zat...
en dat u hierheen bent gestuurd voor uw eigen bestwil.
U moet uzelf goed ten schande hebben gezet als u helemaal hierheen bent gestuurd.
U zult zien dat er achter roddels geen wetenschap schuilt, brigadier.
Waarom wilde u die kous bewaren?
Als een talisman.
Ze was zo vrij. Ik verwacht niet dat u dat begrijpt.
Ga terug naar Lake view, Mr Fitzhubert.
Joe en ik gaan verder omhoog. Jullie wachten hier.
Ik ben al heel lang spoorzoeker.
Ik begrijp hier niets van. Er zijn hier helemaal geen sporen. Niets.
Maar ik vond deze daar beneden.
Bezit u een zakmes?
Kom op zeg. - Het is niet erg. Ik heb niets te verbergen.
Het is overduidelijk dat mijn neef niets van deze ongelukkige zaak afweet.
Waarom is dat overduidelijk? - Hij is een Fitzhubert.
Vergeet uw positie niet, brigadier. Goede dag.
Vier dagen vermist
We vragen ons allemaal af wat er met onze vermiste metgezellen is gebeurd...
en we gaan allemaal van het ergste uit. Laten we in plaats daarvan aan Jezus denken.
Spijkers door zijn handen en edele voeten.
Een kroon met doorns op zijn hoofd geslagen.
Zijn lichaam dat...
dagenlang buiten hangt.
In een donkere grot gestopt die ze zijn graf noemen.
Een steen werd voor de ingang van die grot gerold...
waardoor het er pikdonker was.
Donker als een graf. Donker als de Hanging Rock.
Hou je kop, kwaadaardige gnoom.
Moge Jezus medelijden met je hebben, Sara.
Maria ging naar het graf.
Ineens stond de dode Jezus...
achter haar.
Geloof in Jezus en de doden...
zullen herrijzen.
Eén jaar eerder
Meisjes, ik wil dat jullie Miss Irma Leopold verwelkomen.
Hoe maakt u het, Miss Leopold? - Hoe maken jullie het, dames?
Ik hoop dat we snel goede vriendinnen zullen zijn.
Hallo, Miss Leopold.
Je zult er snel bij horen.
Hallo, ik ben Miss Miranda Reid, en dit is Miss Marion Quade.
Dit is mijn pupil, Sara Waybourne. - Welkom, Sara.
Ik hoop dat we snel goede vriendinnen zullen zijn.
Mr Cosgrove, u heeft een drukke dag gekozen om langs te komen.
Mag ik een suggestie doen?
Ik denk dat het beter is voor Sara als ze een kamer deelt met een ouder meisje.
Misschien die van Miss Miranda Reid? Kan daar nog iemand bij?
Ze kan je niet uit onze kamer zetten.
Laat je door mij niet wegjagen. Ik zoek wel een andere kamer.
Alsjeblieft. Je deelt misschien een kamer met Miss Reid...
maar denk niet dat je, daardoor oudejaars privileges krijgt.
Pak je koffer uit en kom dan naar beneden. Dan krijg je je rooster en takenrooster.
Ja, Miss Lumley. - Goed.
Arme zwerfpoes. Het is jouw schuld niet. Zo gaan de dingen hier.
Er is veel ruimte in mijn kamer. - Echt?
Dat vindt Mrs Appleyard nooit goed. - Ze doet wat ik wil.
Weet je dat zeker? - Ja.
Ik zie dat altijd aan de mensen die ik ontmoet.
Spijbelen. Op je blote voeten als een sloppenwijkkind.
Linkerhand. Je handpalm omhoog.
Doe je handpalmen van beide handen omhoog.
Slaap lekker, Sara. - Ga.
Ga naar je kamer. Miranda slaapt hier vannacht.
Ik weet waar Mrs Appleyard haar brandy bewaard. Voor de pijn.
Bedankt, Sara.
Slaap lekker nu. - Maar...
Ik vond... - Ik zei, slaap lekker, Sara.
Ik had onlangs een spannend avontuur.
Ik ging naar Mount Diogenes.
Waarom mensen reizen om tempels en kerken te bezoeken, terwijl we zo'n wonder hebben...
zo dichtbij ons, snap ik nooit. - Heeft u de Sixtijnse kapel al eens bezocht?
Jazeker, Irma. Maar niet is een gouden koets, zoals jij.
Ik liep heel Italië door. En ik kan niet ontkennen dat het er hemels is...
maar ik heb een voorliefde voor rotsen.
Toen we jullie leeftijd waren gingen mijn zus en ik naar Stonehenge.
We zworen een heilige belofte aan de Bandrui, dat zijn oude priesteressen.
Dat waren jonge vrouwen, net als jullie...
maar ze leefden in het bos en jaagden op wilde beesten.
Ze konden de toekomst zien door de intestinum te lezen.
Wat is een intestinum? - Dieren ingewanden.
Zijn er Bandrui bij Mount Diogenes? - Dit zijn moderne tijden.
De druïden waren oud, maar de Hanging Rock is nog ouder.
Heet ie zo, de Hanging Rock?
God weet wat daar gebeurd is. Alle grote rotsen hebben hun verhalen.
En is uw belofte uitgekomen? - Een belofte is geen wens, Miranda.
Het is een belofte die je maakt tegenover een heilige getuige aan jezelf...
en wee als je die verbreekt.
Ik stop de zoektocht.
Dag zeven.
Een kleine groep vertrouwde mensen zoeken voor de zoveelste keer op dezelfde plekken.
Niets. Ik stop de officiële zoektocht op 21 februari 1900.
Vermist. Vermoedelijk dood.
Albert zegt dat ze stoppen met zoeken. Het is voorbij.
Vreemde zaak. - Schokkend. Er moet nog een kans zijn.
Er is een week voorbij. Als het geharde mannen waren geweest, misschien...
maar vier jongedames? - Over het feest...
Denkt u dat we, gezien de omstandigheden... - We kunnen het niet afzeggen.
Het is een evenement. De mensen kijken ernaar uit. Meer mensen dan ooit dit jaar.
Semper progredi. - Het lijkt harteloos.
Altijd doorgaan.
Ja, dat snap ik, maar denkt u niet.. - Het afzeggen helpt niemand.
Michael, ik weet niet wat er gebeurd is op Cambridge met die andere gast...
maar je hebt nu de kans om te bewijzen dat je een eervolle, jongeman bent.
Het vals beschuldigd worden raakte je hard en nu deze rare zaak...
maar we gaan verder. Zo zijn we.
Doe dat en de rest zal volgen. - Doe wat?
Je tante heeft de Spracks uitgenodigd. Ze komen van ver.
Hun dochter is een mooie dame. - Angela Sprack?
Volgens je tante is ze afgevallen.
Misschien kunnen de tweede en derde jaars lessen volgen met de oudejaars.
Ze kijken nogal naar de lege stoelen.
We moeten ze bezig houden.
Ik vroeg me af of de meisjes iets mochten leren over de federatie.
Lessen over de politiek? - De koloniën verenigd onder één rechtsstaat.
Het is spannend. We worden een natie.
Het is een nieuw begin en we krijgen zo de mogelijkheid om het beter te doen.
Beter dan wat?
Appleyard College belooft traditie.
De zoektocht is gestaakt.
Bedankt, Tom.
Het is mijn schuld.
Ik was degene die ze over de rots vertelde.
We moeten voor deze meisjes zorgen.
Verder doet niemand dat. - Ja.
Daar komt weduwe Appleyard aan. - Daar komt ze.
Mevrouw Appleyard, heeft u iets te zeggen? - Mrs Appleyard? Hoe gaat het, mevrouw?
Gaat u naar de Fitzhuberts, mevrouw? Koel, dat is het.
Ik weet het niet hoor. - Daar gaat onze kop van morgen.
Ja, tuurlijk.
Het is stil. Er is niemand.
Stil.
Kom. Haar kamer is die kant op. - Voor ze ons vinden.
Stil.
Edith. Vertel ons wat er gebeurd is. - Ja, vertel het ons.
Edith, vertel het ons snel. - Gaat het wel?
Wat is er? - Wat is er gebeurd? Vertel het ons.
Mrs Appleyard zei dat ik een baby kon krijgen.
Wat? - Dat is het.
Ik voel me nog steeds vreselijk. - Is het ochtendmisselijkheid, Edith?
Dat moet wel.
Ik werd wakker van een schreeuw.
Het was het meest verachtelijke geluid, zoals nagels...
die over een bord krassen. Ik riep ze.
Ik rende. Iets zat achter me aan.
Ik hoorde het in de bosjes. Takken, bladeren en stenen vlogen overal naartoe.
Ik hoorde het hijgen. Ik had mijn nek kunnen breken.
Maar ik durfde niet, want dan zou het mij te pakken hebben.
Raak Miranda's dingen niet aan.
Sluip niet rond als een kat.
Het jaarlijkse feest van de Fitzhuberts 24 februari 1900
Herinnert u zich Miss Sprack?
Om verloren te zijn in de wildernis, waar niets is. Of zelfs erger.
Niets is erger dan niets.
Als ze losgeld gaan vragen voor het Rothschild meisje...
Moge God de anderen dan helpen.
Heeft u ze ooit ontmoet? - In de kerk op zondag.
Een bontere verzameling van meisjes is nauwelijks voorstelbaar.
Hoe moedig van u om te komen.
Ik dacht dat mijn man u had uitgenodigd om Miss Leopold te begeleiden.
Mrs Appleyard is hier als mijn speciale gast.
Sta mij toe om u voor te stellen aan de vrouw van de gouverneur.
Het spijt me heel erg.
Er zijn ergere dingen in de wereld dan tweederangs snobs.
Jij moet mijn spion zijn, Aiden.
Misschien heeft onze charmante gastvrouw de twee ruiters gezien.
Wie waren zij? Wat deden ze daar?
De Hanging Rock is een vermaarde plek. Het had iedereen kunnen zijn.
Laat het aan mij over.
"Dochter..."
"het nieuws van je detachering is een grote last voor mij."
"Het zou beter geweest zijn als je op zee was verdronken...
"dan dat je wederom geleid wordt door...
"door Satan in heftige vriendschappen...
"met de zwakkere sekse, waar je vaak aan ten prooi valt?"
Vrienden, Melburnians, Mount Macedonians...
luister naar mij.
Welkom bij ons eerste feest van de nieuwe eeuw, een eeuw die aan de voeten ligt...
van onze grote vorstin Victoria...
de keizerin van India en koningin van het Verenigd Koninkrijk.
Op Victoria...
en op uw eigen gezondheid.
Zin in een duik?
Nee, dank je. - Nou, dan wat bier?
Heb je ooit iemand willen zijn?
Zoals? - Ik weet het niet. Een butler.
Ik heb altijd een renpaard gewild...
maar dat is meer een droom.
Er wordt van mij verwacht dat ik iets ben.
Ik dacht dat een Fitzhubert zijn genoeg was.
Is Albert Crundall zijn genoeg?
Ik weet niet eens of mijn naam Crundall is.
Mijn vader veranderde zijn naam steeds, als we in de nesten kwamen.
Hoe uitzonderlijk.
Hier, ga zitten.
Ik heb ze van een Japanse zeeman gekregen.
Heb je veel gereisd? - Redelijk.
Ik ben hier geboren...
en zat een tijdje in een weeshuis in Bendigo.
Wat spijtig dat te horen. - Ik ben tenminste gezond.
Ja, dat is juist.
Ter ere van iemand?
Ik liet daar een zuster achter.
Je hebt een moeilijke tijd achter de rug.
Die dag bij de rots.
Je was een tijdje weg. - Ja, ik bleef in cirkels rondlopen.
Er zijn geen richtingaanwijzers in de wildernis.
Je gelooft mij niet.
Dat heb ik niet gezegd. - Ik wil er naar terug.
Morgen. Geen politie. Alleen jij en ik.
Als je me tenminste wil helpen zoeken. De mensen verdenken mij ervan.
Ik was de laatste persoon die ze zag. Ik had moeten weten dat er iets mis was.
Er is al een week voorbij. - Weet ik, maar ik heb zo'n raar gevoel.
Iedere centimeter van die rots is doorzocht.
Al mijn hele leven wordt er van mij verwacht dat ik iets ben...
iets doe, maar nu wil ik... iets doen, waarvan ik denk dat het goed is.
Die meiden zijn dood.
Goed. Dan ga ik alleen.
Bedankt voor het biertje.
Twee ruiters met hoeden uit vervlogen tijden.
Jij en je hoeden, Arthur.
Eindelijk ben je dan hier. Ik dacht dat ik je ontvlucht was.
Verdomme.
Waar ben je? Jezus. Hester.
Kom op.
Kom verdomme in beweging.
Ik veronderstel dat je geen thee hebt meegebracht?
Voedsel?
Stro voor de paarden?
Je bent een hopeloos geval.
Er zijn genoeg oriëntatiepunten. Je moet ze alleen vinden.
Ik dacht dat je weer verdwaald was.
Laten we gaan.
Weet je, Albert, thuis staat je toekomst vast.
Je wordt gedoopt met het familiewapen boven je.
Het staat op de crypte van de familie...
alsof iemand op dezelfde dag kan worden gedoopt en begraven.
Maar zo is het hier niet.
Deze plek is tijdloos.
Het verleden kan vaststaan, maar wat we nu doen niet.
We kunnen van alles zijn, Albert. - Je hebt een zonnesteek opgelopen.
Kom op. Er is nog steeds tijd voor een biertje in het Woodend Hotel.
Niet voor mij, vrees ik. Die meisjes moeten hier ergens zijn.
Waar slaap je? Wat moet ik tegen je oom zeggen?
Ik zou mijn baan kunnen verliezen. - Dat gebeurt niet. Dat beloof ik.
Je lijkt in de war, Mike. - Ach, rot op.
Ga maar, vertel ze maar wat je wilt. Vertel ze dat ik gek ben geworden.
Het kan me niet schelen. Maar, Albert, die meisjes waren jong, net als wij.
Goed. Wind je niet op.
Ik kan zeggen dat je paard geblesseerd is geraakt en je daarom nog in Woodend bent.
Ik laat de rest van het voedsel hier.
Hou op.
Goedemorgen. Sommige meisjes zeggen dat Edith losbarstte over een geheim.
Geheim? Welk geheim?
We moeten Edith opnieuw ondervragen.
Goed, we gingen samen klimmen. Eerst, over een kreek.
Ik sprong. - Ja, je bent dapper.
Nu lopen we over het pad. - Welk pad? Er is niet eens een weg.
Er is een wolk.
Een smerige, rode wolk.
Een zonsondergang wolk? - Nee. Het is fel rood.
En dat vreselijke geluid.
Maar een wolk kan toch niet gillen? - Gilde iemand?
Wie? - Ik rende weg...
maar ik kon het nog steeds horen, zelfs nadat ik Miss McCraw voorbij was.
Ik drukte me tegen de rots om haar voorbij te laten gaan, maar ze zei dat ik moest wachten.
Wacht.
Maar ik was te bang. - Bang voor wat, Edith?
Voor haar.
Ze had geen rok aan.
Wat bedoel je? - Alleen een onderbroek.
Zelfs geen onderrok. Ze ziet er vulgair uit.
Het is in orde, maatje. We gaan naar huis.
Zij... ze is hier.
Ze is hier.
www.OpenSubtitles.org